Nihon, nagai desu ka (letterlijk: hoe lang is Japan), Nihongo ga djoozu da yo ne (je Japans is echt goed!). Nog maar een week ben ik in Tokio, en alweer heb ik de meest aan buitlanders gestelde vragen gehad. 'Nee, ik ben nog maar sinds zondag in Japan, en nee mijn Japans is niet "heel goed"'. Hisabisa Nihon, Long time no see Japan. Ik ben er weer.
Tokio, zegt men, bevindt zich in een andere dimensie dan Osaka, maar dan wel op dezelfde wereld. Als stagiair zou ik mijzelf onverhoeds in nog een andere dimensie begeven. Eentje die ik nog niet eerder had waargenomen en zich voor een groot gedeelte onder de grond bevindt. De dimensie van de metro in de ochtendspits.
Ik zal jullie de meest stereotype schets geven van het fenomeen metro's (of treinen) in Tokio. Mijn eerste werkdag, ik sta om zeven uur op en het is al licht buiten... vreemd. Ik neem een heerlijke warme douche, poets mijn tanden, drink appelsap, doe mijn pak aan en strik mijn das te kort, dan te lang, dan precies goed - of toch een beetje scheef -, nou dan hangt ie maar lekker scheef, en ga op weg naar metrostation Shirokanedai. Het is erg rustig op straat, af en toe passeer ik een jong knaapje met een korte broek (en pet) -het is vier graden- of een meisje, met een korte rok. Het is stil. (denk nu even aan het camera moment wanneer een leeg plastic zakje gefilmd wordt). En dan komt de metroingang, nog steeds weinig zielen te bekennen zo om acht uur, denk ik. Ik moet mezelf concentreren om aan de goede kant van de roltrap te staan, mensen staan daar namelijk aan de linkerkant, rechterkant is voor mensen die haast hebben of aan hun conditie willen werken - of mensen uit Osaka. Eenmaal aangekomen op het perron staan al kleine rijen mensen te wachten op de metro. Ik realiseer me dat ik toch niet helemaal alleen ben. En dan komt de trein en krijg ik het Japanse fenomeen van 'man-in densha' voor mijn ogen geschoven. Ik kan mijn lach moeilijk onderdrukken. Als sardientjes in een blik staan zij daar, te verschijnen, en dan, 'doa ga hirakimasu' gaan de sluizen open, en vindt er een geboorte plaats, die vervolgens weer hardhandig gevolgd wordt door een inseminatie.
Dit fenomeen is werkelijk waar ondenkbaar in Nederland. Tijdens deze gebeurtenis blijft iedereen stil. Niemand duwt elkaar, behalve als ze erin willen, maar dan is het geoorloofd; sardientjes klagen immers ook niet wanneer zij in het blik geperst worden. Mensen lijken hun adem in te houden en ondanks de drukte zal de kans dat je beurs gestolen wordt door een zakenroller bijna nihil zijn.
Eenmaal aangekomen op het station Onarimon moet ik er uit. Het is inmiddels een normaal gevulde trein; de mensen zijn nu olijven geworden. De voornaamste redenen hiervoor is dat de Mito-lijn, waarmee ik reis, niet een hele grote drukke lijn is. Wanneer ik naar boven loop neem ik de rechterkant van de trap, want zin om te wachten op een plekje op de roltrap heb ik niet. Reeds eerder ben ik al een lange rij wachtenden op de lift gepasseerd. En na een aantal trappen ben ik weer in de buitenlucht met een heldere blauwe hemel. De ambassade is vrij gemakkelijk te vinden vanaf dit station, hoewel ik het tot mijn schaamte wel heb moeten vragen. 'Meneer waar is de Nederlandse ambassade?', 'die bent u zojuist gepasseerd, ziet u die twee leeuwen daar?', 'aaah', juist ja, Je Maintandrai, een kleinigheidje hou je toch.
Bij aankomst voor de poort vraag de beveiliger of ik me aan wil melden. Ik zeg dat ik de nieuwe stagiair ben. Hij knikt en zegt, 'You are a envied man, we expect big things from you'.
vrijdag 21 januari 2011
zondag 12 juli 2009
Mijn laatste bericht
Over drie weken ga ik weer terug naar Nederland. Na 10 maanden in Japan te hebben gefeest, gestudeerd, gewoond en gereisd. Ik ben net terug van een kleine trip naar Biwako, het grootste meer in Japan, samen met mijn huisbaas, een vriend van mijn huisbaas en twee huisgenoten. Uiteraard was dit een groot feest en heb ik met name gelachen om mijn huisbaas, die een speciale manier van humor heeft en eigenlijk het beste gekarakteriseerd kan worden als een 'dromer'.
Een karakter an sich. Gaan we voor dag en dauw op weg met de auto komt hij erachter dat hij de sleutel, van zijn vakantiehuisje bij het meer waar we van plan waren te overnachten, was vergeten. Daarnaast is hij verscheidene keren zijn buideltasje, juist bedoeld om je waardevolle spullen te waarborgen, bijna vergeten. Kortom hij raakt alles kwijt wat los of vast zit. Maar als dit het enige zou zijn was de drama nog te overzien ware het niet dat we ook verdwaald zijn onderweg en hij moest vragen aan een goed gehumeurde voorbijganger: 'sorry, maar kunt u mij vertellen waar mijn vakantiehuisje is?'. Maar al met al een hele vriendelijke man, die toch veel geld heeft, maar toch ook heel erg zuinig is. Niets mag weggegooid worden en ook op de vakantie worden de regels van het scheiden van het afval met zorg gevolgd.
Volgende week heb ik mijn galgenmaal bij mijn hostfamily om na een jaar in hun zorg te zijn geweest afscheid te nemen. Het weekend daarop ga ik voor mijn laatste sightseeing samen met mijn vrienden naar Tokyo, het economisch centrum van Japan en de week daarop ben ik weer in Nederland en moet ik weer gaan studeren voor het echte leven, oftewel met mijn master beginnen. Nadat ik natuurlijk, hopelijk, mijn bachelor heb afgerond.
Dit is dan ook mijn laatste bericht, want waarschijnlijk zal ik het te druk hebben met het zien van allerlei mensen die ik misschien al in tijden niet heb gezien en natuurlijk moet ik aan het einde van dit semester aan deze universiteit ook velerlei verslagen inleveren.
Tot over drie weken.
Een karakter an sich. Gaan we voor dag en dauw op weg met de auto komt hij erachter dat hij de sleutel, van zijn vakantiehuisje bij het meer waar we van plan waren te overnachten, was vergeten. Daarnaast is hij verscheidene keren zijn buideltasje, juist bedoeld om je waardevolle spullen te waarborgen, bijna vergeten. Kortom hij raakt alles kwijt wat los of vast zit. Maar als dit het enige zou zijn was de drama nog te overzien ware het niet dat we ook verdwaald zijn onderweg en hij moest vragen aan een goed gehumeurde voorbijganger: 'sorry, maar kunt u mij vertellen waar mijn vakantiehuisje is?'. Maar al met al een hele vriendelijke man, die toch veel geld heeft, maar toch ook heel erg zuinig is. Niets mag weggegooid worden en ook op de vakantie worden de regels van het scheiden van het afval met zorg gevolgd.
Volgende week heb ik mijn galgenmaal bij mijn hostfamily om na een jaar in hun zorg te zijn geweest afscheid te nemen. Het weekend daarop ga ik voor mijn laatste sightseeing samen met mijn vrienden naar Tokyo, het economisch centrum van Japan en de week daarop ben ik weer in Nederland en moet ik weer gaan studeren voor het echte leven, oftewel met mijn master beginnen. Nadat ik natuurlijk, hopelijk, mijn bachelor heb afgerond.
Dit is dan ook mijn laatste bericht, want waarschijnlijk zal ik het te druk hebben met het zien van allerlei mensen die ik misschien al in tijden niet heb gezien en natuurlijk moet ik aan het einde van dit semester aan deze universiteit ook velerlei verslagen inleveren.
Tot over drie weken.
maandag 29 juni 2009
wonderen bestaan
Weer even een korte update van wat ik allemaal hier in het prachtige Japan meemaak. Eigenlijk valt er niet zo heel veel te melden dat nodig meegedeeld moet worden, maar toch...
Afgelopen zondag werd ik weer eens verrast door mijn Japanse student. Hij bracht mij naar het platteland van Minoo (stad waar ik woon)(oftewel de bergen) en al gauw kwam ik tot de ontdekking dat het slechts vijf minuten rijden is met de auto en men bevindt zich tussen de wilde bergen van Japan. Ik wist niet dat zo heel erg dicht bij mij in de buurt 'kleine' dalletjes te vinden waren met rijstterrassen, fraaie oude Japanse houten huizen en Japanse boerderijen, zelfs een souvenirswinkel waar ze de plaatselijke specialiteiten verkopen. Je raad het nooit... rijst. maar ook brood gemaakt van rijst, wat verbazingwekkend lekker smaakt. Japan blijft me zo nu en dan alsnog verbazen.
De dag daarvoor was het ook de bedoeling dat we gingen bbqen aan het strand van Kobe. De bbq ging bij gebrek aan bbq materiaal helaas niet door, maar dat hebben we praktisch opgelost door gewoon een maaltijd bij de gemakswinkel te kopen. Ook heel erg lekker, maar net even anders. In ieder geval wel goedkoper. Al etend van mijn goedkope maaltijd kon ik dan op het strand van het prachtige uitzicht genieten. Dit fraaie uitzicht bestond uit een groot eiland(Awaji-jima) dat verbonden is met een schitterende nieuwe brug, aardbevindbestendig- hoewel dit nog bewezen moet worden- en een mooie zonsondergang. Erg genoten die avond, zeker toen de brug gesierd werd met blauwe lampjes.
Och ja en hoe kan ik het vergeten. Ik heb ook nog vuurvliegjes gezien, en zelfs gevangen. Erg leuk al die lichtjes in de donkere lucht en des te mooier is het dat deze insecten enkel in de buurt van stromende watertjes te vinden zijn. Vaak kan ik ze ook zien rondom het riviertje vlak langs mijn huis, erg leuk.
Afgelopen zondag werd ik weer eens verrast door mijn Japanse student. Hij bracht mij naar het platteland van Minoo (stad waar ik woon)(oftewel de bergen) en al gauw kwam ik tot de ontdekking dat het slechts vijf minuten rijden is met de auto en men bevindt zich tussen de wilde bergen van Japan. Ik wist niet dat zo heel erg dicht bij mij in de buurt 'kleine' dalletjes te vinden waren met rijstterrassen, fraaie oude Japanse houten huizen en Japanse boerderijen, zelfs een souvenirswinkel waar ze de plaatselijke specialiteiten verkopen. Je raad het nooit... rijst. maar ook brood gemaakt van rijst, wat verbazingwekkend lekker smaakt. Japan blijft me zo nu en dan alsnog verbazen.
De dag daarvoor was het ook de bedoeling dat we gingen bbqen aan het strand van Kobe. De bbq ging bij gebrek aan bbq materiaal helaas niet door, maar dat hebben we praktisch opgelost door gewoon een maaltijd bij de gemakswinkel te kopen. Ook heel erg lekker, maar net even anders. In ieder geval wel goedkoper. Al etend van mijn goedkope maaltijd kon ik dan op het strand van het prachtige uitzicht genieten. Dit fraaie uitzicht bestond uit een groot eiland(Awaji-jima) dat verbonden is met een schitterende nieuwe brug, aardbevindbestendig- hoewel dit nog bewezen moet worden- en een mooie zonsondergang. Erg genoten die avond, zeker toen de brug gesierd werd met blauwe lampjes.
Och ja en hoe kan ik het vergeten. Ik heb ook nog vuurvliegjes gezien, en zelfs gevangen. Erg leuk al die lichtjes in de donkere lucht en des te mooier is het dat deze insecten enkel in de buurt van stromende watertjes te vinden zijn. Vaak kan ik ze ook zien rondom het riviertje vlak langs mijn huis, erg leuk.
woensdag 10 juni 2009
teaching Dutchlish
Het is de hoogste tijd om wat te vertellen over mijn bijverdiensten als docent Engels. Ondanks mijn onverteerbare Hollandse accent is het mij toch gelukt een bijbaantje te vinden als docent.
In Japan wil iedereen Engels leren. En hoewel alle Japanners op de middelbare school behoorlijk wat lessen Engels achter de kiezen hebben gehad beheersen velen de Engelse taal slechts matig. Vandaar dat zelfs ik, met mijn Nederlandse accent, een bijbaantje kan krijgen als Engelse tutor! In Japan horen zij het verschil namelijk niet tussen de verscheidene accenten. Heel handig.
Mijn student heet Shinsuke, en is volgens mij het beste voorbeeld van de nieuwe generatie Japanner. Als hij met zijn vrouw praat lijkt hij erg dominant, maar uit zijn verhalen blijkt dat hij, net als elke man, toch ook onderdrukt wordt door het vrouwelijke geslacht. Hij houdt bijvoorbeeld van vis, maar zijn vrouw van vlees. Aangezien zij de baas is in de keuken betekent dat dus meer vlees dan vis. Daarnaast gaat hij ook mee om de boodschappen.
Via mijn student krijg ik veel te weten over de alledaagse Japanse cultuur, het gebruik van Kansai-ben (Japans dialect) en waar de stripclubs van Osaka te vinden zijn.
Tot zover mijn baan als docent Engels.
In Japan wil iedereen Engels leren. En hoewel alle Japanners op de middelbare school behoorlijk wat lessen Engels achter de kiezen hebben gehad beheersen velen de Engelse taal slechts matig. Vandaar dat zelfs ik, met mijn Nederlandse accent, een bijbaantje kan krijgen als Engelse tutor! In Japan horen zij het verschil namelijk niet tussen de verscheidene accenten. Heel handig.
Mijn student heet Shinsuke, en is volgens mij het beste voorbeeld van de nieuwe generatie Japanner. Als hij met zijn vrouw praat lijkt hij erg dominant, maar uit zijn verhalen blijkt dat hij, net als elke man, toch ook onderdrukt wordt door het vrouwelijke geslacht. Hij houdt bijvoorbeeld van vis, maar zijn vrouw van vlees. Aangezien zij de baas is in de keuken betekent dat dus meer vlees dan vis. Daarnaast gaat hij ook mee om de boodschappen.
Via mijn student krijg ik veel te weten over de alledaagse Japanse cultuur, het gebruik van Kansai-ben (Japans dialect) en waar de stripclubs van Osaka te vinden zijn.
Tot zover mijn baan als docent Engels.
donderdag 4 juni 2009
Buta influenza
De hele wereld leek geschokt bij het uitbreken van een nieuw virus, afkomstig uit Mexico, dat aldaar snel enkele Mexicaanse levens eiste. Grenzen werden gesloten, reizigers werden gedwongen tot onderzoek en om een verdere verspreiding van dit dodelijke virus te voorkomen werden er in Japan zelfs scholen gesloten. Maar als snel was duidelijk, althans als we het nieuws uit Nederland moesten geloven, dat dit dodelijke virus helemaal niet zo dodelijk bleek te zijn, maar het eigenlijk dezelfde gevolgen had als de 'gewone griep'.
Enkel had de Japanse regering dit pas enkele maanden later door. Daarom werd de Universiteit van Osaka voor een week gesloten, werd men geadviseerd openbare plaatsen waar veel mensen zich verzamelen te vermijden, mondmaskers te dragen, te gorgelen bij thuiskomst en luttele duizenden keren op een dag je handen te wassen.
Het ironische van alles is dat de meeste studenten en zeker de uitwisselingsstudenten zich hier niets van aantrekken en deze vrije week zien als een extra vakantie week. Zo zijn wij ook gewoon wezen stappen, hebben zonder twijfel drukke plaatsen bezocht (die eigenlijk ook gewoon druk bleven) en hebben wij zelfs voor de gezelligheid het epicenter van 'het kwaad' bezocht: Kobe.
Conclusie. Na een aantal chaotische maanden (of zonder te overdrijven een enkele maand) de gewone horde Japanners de stuipen op het lijf te hebben gejaagd - door alle angstige Japanse hertjes was het na een aantal dagen niet eens meer mogelijk een masker te kopen in de supermarkt, die er meestal al op voorraad aanwezig zijn omdat Japanners deze ook gebruiken in het 'normale leven' zonder varkensgriep of BSE - kwam de overheid eindelijk met het verlossingsschot: lieve burgers, jullie hoeven zich geen zorgen meer te maken, degenen die het virus dragen kunnen gewoon behandeld worden in de daarvoor speciaal aangewezen ziekenhuizen, waar de slachtoffers na behandeling hun rustige leventje weer kunnen vervolgen.
Enkel had de Japanse regering dit pas enkele maanden later door. Daarom werd de Universiteit van Osaka voor een week gesloten, werd men geadviseerd openbare plaatsen waar veel mensen zich verzamelen te vermijden, mondmaskers te dragen, te gorgelen bij thuiskomst en luttele duizenden keren op een dag je handen te wassen.
Het ironische van alles is dat de meeste studenten en zeker de uitwisselingsstudenten zich hier niets van aantrekken en deze vrije week zien als een extra vakantie week. Zo zijn wij ook gewoon wezen stappen, hebben zonder twijfel drukke plaatsen bezocht (die eigenlijk ook gewoon druk bleven) en hebben wij zelfs voor de gezelligheid het epicenter van 'het kwaad' bezocht: Kobe.
Conclusie. Na een aantal chaotische maanden (of zonder te overdrijven een enkele maand) de gewone horde Japanners de stuipen op het lijf te hebben gejaagd - door alle angstige Japanse hertjes was het na een aantal dagen niet eens meer mogelijk een masker te kopen in de supermarkt, die er meestal al op voorraad aanwezig zijn omdat Japanners deze ook gebruiken in het 'normale leven' zonder varkensgriep of BSE - kwam de overheid eindelijk met het verlossingsschot: lieve burgers, jullie hoeven zich geen zorgen meer te maken, degenen die het virus dragen kunnen gewoon behandeld worden in de daarvoor speciaal aangewezen ziekenhuizen, waar de slachtoffers na behandeling hun rustige leventje weer kunnen vervolgen.
zondag 17 mei 2009
interessant dagelijks leven
Tot nu toe heb ik redelijk veel gereisd in het land van de rijzende zon. Zo ben ik naar het eiland Okinawa afgereisd, heb ik de eeuwenoude tempels van Kyoto en Nara bekeken, in de Grote Oceaan gezwommen, de uit het as herrezen steden Kobe en Hiroshima gezien en ook nog het eiland Kyuushuu een bezoek aangedaan. Zodoende heb ik erg veel van de Japanse cultuur gezien en niet te vergeten de prachtige seizoenen van de Japanse 'wilde' natuur.
Maar eigenlijk beleef ik voor mezelf de mooiste en veelal interessantste dingen in Osaka. Met name in de gesprekken met mijn hostfamily en met mijn leergierige studenten die mij veel informatie geven over het dagelijkse leven van de Japanner, waar zij zich aan hekelen, en niet te vergeten, over hoe zij over het leven en het verleden denken.
Te beginnen met discriminatie. Ook al is Japan een democratie, toch blijft discriminatie, net als in Nederland helaas niet weg te denken in de Japanse maatschappij. De mensen worden toleranter, maar discriminatie tegenover Chinezen, Koreanen, andere Aziaten, Burakumin, Ainu en RyuuKyuus is nog steeds van alledag. De Burakumin is een restant van de Edoperiode (1600-1868) waarin de samenleving nog ingedeeld was in standen (Net als de Europese middeleeuwen). Technisch gesproken is de burakumin helemaal geen stand, maar is het een groep mensen die niet tot een stand behoorde, oftewel het onkruid van de samenleving. Waar moet men dan zoal aan denken? In het boeddhistische Japan van de Edoperiode werd het werk dat het doden van dieren inhield gezien als mensonwaardig. Vooral slagers behoorden tot deze burakumin stand. Nog steeds worden Japanners die afstammelingen zijn van deze stand met de nek aangekeken door sommige Japanners. Ainu en RyuuKyuu zijn de aloude, zelfs oorspronkelijke, bewoners van Japan. Helaas worden deze mensen nog steeds gediscrimineerd.
Van de verhalen die ik gehoord heb van mijn hostfamily is er met name op het platteland nog sprake van discriminatie. Mijn hostvader bekent eerlijk niet veel met buitenlanders te hebben toen hij nog op het platteland leefde. Hij had sinds drie jaar geleden zelfs nog nooit een zwarte gezien! Daarnaast stond hij niet zo positief tegenover Chinezen of Koreanen, maar sinds zijn vrouw gastvrouw voor buitenlandse studenten is geworden is zijn mening over buitenlanders helemaal veranderd. Mijn hostmoeder staat in het geheel open voor vreemdelingen.
Over Koreanen gesproken. Een van mijn beste Japanse vrienden is half Koreaans. En nog vreemder, wij buitenlandse studenten, en goede vrienden zijn de enige mensen aan wie hij het heeft durven vertellen. Zelfs zijn Japanse vrienden weten niet dat hij Koreaans bloed in zich heeft. Waarschijnlijk kijken de jongeren een stuk toleranter tegenover Koreanen, Ainu etc., maar hij neemt liever geen risico. Er is sprake van onredelijke discriminatie, maar gelukkig zijn er nog veel uitzonderingen.
Maar eigenlijk beleef ik voor mezelf de mooiste en veelal interessantste dingen in Osaka. Met name in de gesprekken met mijn hostfamily en met mijn leergierige studenten die mij veel informatie geven over het dagelijkse leven van de Japanner, waar zij zich aan hekelen, en niet te vergeten, over hoe zij over het leven en het verleden denken.
Te beginnen met discriminatie. Ook al is Japan een democratie, toch blijft discriminatie, net als in Nederland helaas niet weg te denken in de Japanse maatschappij. De mensen worden toleranter, maar discriminatie tegenover Chinezen, Koreanen, andere Aziaten, Burakumin, Ainu en RyuuKyuus is nog steeds van alledag. De Burakumin is een restant van de Edoperiode (1600-1868) waarin de samenleving nog ingedeeld was in standen (Net als de Europese middeleeuwen). Technisch gesproken is de burakumin helemaal geen stand, maar is het een groep mensen die niet tot een stand behoorde, oftewel het onkruid van de samenleving. Waar moet men dan zoal aan denken? In het boeddhistische Japan van de Edoperiode werd het werk dat het doden van dieren inhield gezien als mensonwaardig. Vooral slagers behoorden tot deze burakumin stand. Nog steeds worden Japanners die afstammelingen zijn van deze stand met de nek aangekeken door sommige Japanners. Ainu en RyuuKyuu zijn de aloude, zelfs oorspronkelijke, bewoners van Japan. Helaas worden deze mensen nog steeds gediscrimineerd.
Van de verhalen die ik gehoord heb van mijn hostfamily is er met name op het platteland nog sprake van discriminatie. Mijn hostvader bekent eerlijk niet veel met buitenlanders te hebben toen hij nog op het platteland leefde. Hij had sinds drie jaar geleden zelfs nog nooit een zwarte gezien! Daarnaast stond hij niet zo positief tegenover Chinezen of Koreanen, maar sinds zijn vrouw gastvrouw voor buitenlandse studenten is geworden is zijn mening over buitenlanders helemaal veranderd. Mijn hostmoeder staat in het geheel open voor vreemdelingen.
Over Koreanen gesproken. Een van mijn beste Japanse vrienden is half Koreaans. En nog vreemder, wij buitenlandse studenten, en goede vrienden zijn de enige mensen aan wie hij het heeft durven vertellen. Zelfs zijn Japanse vrienden weten niet dat hij Koreaans bloed in zich heeft. Waarschijnlijk kijken de jongeren een stuk toleranter tegenover Koreanen, Ainu etc., maar hij neemt liever geen risico. Er is sprake van onredelijke discriminatie, maar gelukkig zijn er nog veel uitzonderingen.
zaterdag 9 mei 2009
Een gouden week
Na een adempauze van achttien dagen moest ik maar weer eens hard aan het werk dacht ik zo, te beginnen met mijn blog. Uiteraard het allerbelangrijkste. In de dagen dat ik niets van mij heb laten horen heb ik natuurlijk veel bijzondere dingen gedaan...
The Golden Week,
Heel erg Japans. In Japan heb je verscheidene feestdagen in de Nederlandse meivakantie. Waaronder kinderdag (jammer dat ze dat nog steeds niet in Nederland hebben ingevoerd), de verjaardag van de showa keizer (Hirohito), die nu symbool staat voor de keizer, en nog verscheidene andere vrije dagen waarvan ik de naam en betekenis van vergeten ben. Daarom heeft de overheid, of in ieder geval vele instellingen, besloten van deze feestdagen een feest week te maken. Genaamd The Golden Week. Of in het Japans... goorenden uiiku.
Eerst wat over kinderdag, of eigenlijk jongensdag.
Op deze dag zijn er verscheidene ceremonies e.d. aan de gang op het archipel Japan. Er zijn verscheidene rituelen waarvan ik niet weet wat het precies inhoudt, maar het belangrijkste, of in ieder geval de kern van het verhaal, is dat ouders zich tot de goden richten en bidden voor een voorspoedige toekomst van hun zoon. Het belangrijkste symbool voor dit evenement zijn de karpervlaggen die uitgehangen worden buiten het huis. Een karper is in Japanse ogen een krachtig dier dat niet alleen dient om opgegeten of opgevist te worden, maar staat symbool voor voorspoed en kracht. Daarnaast staat er in veel huizen een samurai pantser uitgestald in de ontvangsthal. Omdat veel huizen in Japan, beter gezegd veel appartementen, erg klein zijn wordt vandaag de dag enkel de helm uitgestald. In het geval van het huis waarin ik nu woon is alles uitgestald. Helm, pantser, zwaard, pijl en boog, niets ontbreekt. Natuurlijk is er eens per jaar ook een meisjesdag. Op deze dag worden poppen uitgestald. Daarnaast maken de meisjes zelf hun eigen pop. Dit festival is in het begin van maart.
Bij zulke evenementen vraag ik mijzelf af: waarom geen kinderdag in Nederland? Het antwoord is natuurlijk gewoon simpel, vanwege het verschil van het overheersende geloof. Maar we hebben immers wel Moeder- en Vaderdag. Net als in Japan overigens. Of moet ik pappa's stelling maar geloven: in Nederland is het elke dag kinderdag. Overigens wel betreurend dat ze in Nederland wel dierendag hebben.
Bij dezen sorry dat ik jullie weer lastig heb gevallen met verhalen over de Japanse cultuur en zal daarom dan ook snel overgaan naar mijn normale heldenverhalen.
Afgelopen week ben ik met een huisgenoot (Masahiro) en zijn vrienden (Takuo, Imani, en gong-chan) met de auto naar Kyuushuu geweest. Kyuushuu is het meest zuidelijke eiland dat direct verbonden is met de rest van het archipel genaamd Japan. Het hoort er warmer te zijn dan gebruikelijk, meestal is dit de plaats waar de kersenbloesem het eerste bloeit, en is bekend om zijn onsens (spa's) en vulkanische omgeving. Vanaf Osaka is het zo ongeveer 10 uurtjes rijden met de auto, en dat was mij het nachtje wel. Ja het nachtje! Reizen op Japanse stijl betekent rijden in de nacht. Zo wordt er geen tijd verloren en hoef je niet tien uur lang uit je neus te peuteren. We vertrokken om 12 uur in het holst van de nacht en kwamen 's ochtends om 10 uur aan in Fukuoka. De specialiteit van Fukuoka, eigenlijk in heel KyuuShuu, is Ramen (noodles). Zodoende heb ik drie dagen enkel noodles gegeten. Na overheerlijke ramen gegeten te hebben zijn we de auto weer in geklommen op weg naar Masahiro's geboorteplaats, genaamd: niemandsland. We hebben bij zijn ouders overnacht en zijn ook getrakteerd op een overheerlijke maaltijd (eindelijk een keer geen ramen). De volgende dag zijn we op weg geweest naar Kumamoto. Daar heb ik voor de derde keer in mijn leven een vulkaan beklommen, Nederlandse kaas gegeten, mooi kasteel gezien en acht uur geslapen op de vloer van het appartement van een van Masahiro's vrienden. Daarna zijn we 's nachts weer vredig teruggereden, Na een stop in Fukuoka voor de broodnodige porties Ramen, en ben ik uiteindelijk weer veilig thuis gekomen.
The Golden Week,
Heel erg Japans. In Japan heb je verscheidene feestdagen in de Nederlandse meivakantie. Waaronder kinderdag (jammer dat ze dat nog steeds niet in Nederland hebben ingevoerd), de verjaardag van de showa keizer (Hirohito), die nu symbool staat voor de keizer, en nog verscheidene andere vrije dagen waarvan ik de naam en betekenis van vergeten ben. Daarom heeft de overheid, of in ieder geval vele instellingen, besloten van deze feestdagen een feest week te maken. Genaamd The Golden Week. Of in het Japans... goorenden uiiku.
Eerst wat over kinderdag, of eigenlijk jongensdag.
Op deze dag zijn er verscheidene ceremonies e.d. aan de gang op het archipel Japan. Er zijn verscheidene rituelen waarvan ik niet weet wat het precies inhoudt, maar het belangrijkste, of in ieder geval de kern van het verhaal, is dat ouders zich tot de goden richten en bidden voor een voorspoedige toekomst van hun zoon. Het belangrijkste symbool voor dit evenement zijn de karpervlaggen die uitgehangen worden buiten het huis. Een karper is in Japanse ogen een krachtig dier dat niet alleen dient om opgegeten of opgevist te worden, maar staat symbool voor voorspoed en kracht. Daarnaast staat er in veel huizen een samurai pantser uitgestald in de ontvangsthal. Omdat veel huizen in Japan, beter gezegd veel appartementen, erg klein zijn wordt vandaag de dag enkel de helm uitgestald. In het geval van het huis waarin ik nu woon is alles uitgestald. Helm, pantser, zwaard, pijl en boog, niets ontbreekt. Natuurlijk is er eens per jaar ook een meisjesdag. Op deze dag worden poppen uitgestald. Daarnaast maken de meisjes zelf hun eigen pop. Dit festival is in het begin van maart.
Bij zulke evenementen vraag ik mijzelf af: waarom geen kinderdag in Nederland? Het antwoord is natuurlijk gewoon simpel, vanwege het verschil van het overheersende geloof. Maar we hebben immers wel Moeder- en Vaderdag. Net als in Japan overigens. Of moet ik pappa's stelling maar geloven: in Nederland is het elke dag kinderdag. Overigens wel betreurend dat ze in Nederland wel dierendag hebben.
Bij dezen sorry dat ik jullie weer lastig heb gevallen met verhalen over de Japanse cultuur en zal daarom dan ook snel overgaan naar mijn normale heldenverhalen.
Afgelopen week ben ik met een huisgenoot (Masahiro) en zijn vrienden (Takuo, Imani, en gong-chan) met de auto naar Kyuushuu geweest. Kyuushuu is het meest zuidelijke eiland dat direct verbonden is met de rest van het archipel genaamd Japan. Het hoort er warmer te zijn dan gebruikelijk, meestal is dit de plaats waar de kersenbloesem het eerste bloeit, en is bekend om zijn onsens (spa's) en vulkanische omgeving. Vanaf Osaka is het zo ongeveer 10 uurtjes rijden met de auto, en dat was mij het nachtje wel. Ja het nachtje! Reizen op Japanse stijl betekent rijden in de nacht. Zo wordt er geen tijd verloren en hoef je niet tien uur lang uit je neus te peuteren. We vertrokken om 12 uur in het holst van de nacht en kwamen 's ochtends om 10 uur aan in Fukuoka. De specialiteit van Fukuoka, eigenlijk in heel KyuuShuu, is Ramen (noodles). Zodoende heb ik drie dagen enkel noodles gegeten. Na overheerlijke ramen gegeten te hebben zijn we de auto weer in geklommen op weg naar Masahiro's geboorteplaats, genaamd: niemandsland. We hebben bij zijn ouders overnacht en zijn ook getrakteerd op een overheerlijke maaltijd (eindelijk een keer geen ramen). De volgende dag zijn we op weg geweest naar Kumamoto. Daar heb ik voor de derde keer in mijn leven een vulkaan beklommen, Nederlandse kaas gegeten, mooi kasteel gezien en acht uur geslapen op de vloer van het appartement van een van Masahiro's vrienden. Daarna zijn we 's nachts weer vredig teruggereden, Na een stop in Fukuoka voor de broodnodige porties Ramen, en ben ik uiteindelijk weer veilig thuis gekomen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
